Een potje voyeurisme om elf uur in de ochtend

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Het is elf uur ‘s ochtends en ik zit in het fijnste koffietentje van Amsterdam. Ik wacht op de latte die elk moment kan verschijnen. Even ben ik volmaakt gelukkig.

En dan zie ik het stel in de hoek. Geen mooie mensen van nature, maar mensen mooi van verliefdheid. Ze zitten naast elkaar op de bank; hun lijven naar elkaar toegedraaid. Ze zwijgen. Af en toe streelt haar hand de zijne, waarna hij kort maar vol liefde over haar dij wrijft.

Ik voel me een voyeur en probeer mijn blik af te wenden. Het lukt niet. Mijn ogen worden naar hun bubbel getrokken als paperclips naar een magneet.

Het koffiemeisje redt me. Ze zet een hoog dienblad met drie verdiepingen op hun tafel, met sandwiches, taartjes, scones. Er volgt een pot thee en twee glazen prosecco.

Steve Jobs mailde: “No interest.”

Deze column werd vandaag gepubliceerd op RTLNieuws365, 

 de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

“We zaten te wachten op goedkeuring van de App Store, maar die kwam maar niet,” concludeerde de eerste van vijf deelnemers aan de Startup Rally. “Dus mailde ik Steve Jobs, en ik kreeg nog antwoord ook! Steve had twee woorden voor me.” Hij liet een theatrale pauze vallen. “No interest.”

Kerel, dacht ik, ga anders je eigen graf delven. Dit is The Next Web Conference, ja? Die over de toekomst van internet gaat? De toékomst! Ga toch weg met je Steve Jobs. Die is dood.

Er klonk een zwak applaus. De teleurstelling was echter van korte duur: daar sprong de tweede entrepreneur het podium op, in een knalgele skibroek. Deze gast ging de boel wel even naar een hoger niveau tillen.

Herna, de eerste SHEO van de AEX

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Hoeveel Nederlandse vrouwen kunnen zeggen een beursgenoteerd bedrijf aan te sturen? Bedroevend lang was het antwoord: geen één. Tot vorige week, toen de bestuursvoorzitter van PostNL dermate baalde van zijn Raad van Commissarissen dat hij de handdoek in de ring gooide. En daar – het lijkt zo eenvoudig – stond de Koningin Beatrix van de Post paraat om de smoezelige handdoek op te vangen.

De allereerste SHEO – vrouwelijke CEO – van een AEX-bedrijf heet Herna Verhagen. Ze is 45 en blond; jong en sexy genoeg om de cover van de Opzij te sieren, zou ik denken. Had u al van haar gehoord? Vorige zomer was ze de snelste stijger op de lijst van 25 machtigste meisjes in het Hollandsche bedrijfsleven: ManagementScope plantte haar op de derde plaats.

Ze heeft een man en een moestuin. Niet dat ze die vaak ziet: doordeweeks doet ze niets anders dan werken. Dat is niet zielig, want ze zegt van werken te houden, wat ik ook geloof, want ze zegt dingen als: “Mensen zijn mijn eigenlijke passie.”

Hoe vaak het hier ook regent

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Jarenlang heb ik haar benijd, mijn vriendin in Zuid-Frankrijk. Ze leeft zo mooi in het daar en dan, met haar drie jongens en drie kippen en elke dag een boek in de zon. Als ze mij e-mailt dat ze met haar kroost in de Niçoise zee heeft gezwommen terwijl wij in Amsterdam zitten te koukleumen, wil ik met alle macht blij voor haar zijn. Maar mijn hart is niet van goud en zal dat ook nooit zijn.

Op zulke momenten zijn mijn gedachten als die van Esther, de hoofdpersoon in The Bell Jar: "I'm so jealous I can't speak." The Bell Jar is de enige roman van Sylvia Plath; ik las 'm vorige week uit, in de woonkamer van diezelfde vriendin. Het boek staat vol zinnen zo eenvoudig dat je ze niet moet maar wil herlezen, zoals: "I was supposed to be having the time of my life."

Ook ik moest de tijd van mijn leven hebben, daar op vakantie in Zuid-Frankrijk. Ik had er zo lang naar uitgekeken: die jongens, die kippen, dat boek in de zon. Maar het regende. Het regende de hele tijd.

Zoveel mogelijk in 't zwart

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

De eigenaresse van de bed & breakfast had haar zoon de opdracht gegeven naar me uit te kijken. Toen het blonde joch mij het kiezelpad op zag strompelen, begroette hij mij met een gretige bonjour – hij, die anders zo stil was – om meteen daarna het huis in te schieten.

Ik probeerde vaart te maken, maar de wieltjes van de kinderwagen begroeven zich in het grind als de hoeven van een koppige ezel. Ik vloekte. Ik had geen zin in het elegante mens dat zo vriendelijk en verlegen leek.

Een dag eerder had ik haar andere kant gezien: de kant die geen pinpas accepteerde en alleen cash aanvaardde. Ik had toen kordaat gezegd dat ik het geld zou overmaken, net zoals ik met het voorschot had gedaan, en dat had ze maar te aanvaarden – dacht ik.

Daar verscheen ze in de deuropening, een en al verlegen vriendelijkheid, maar niet heus. ‘Bonjour!’ zong ze. ‘Avez-vous passé une bonne journée?’