Plakkie troost

Sarah gaat een maand weg en ze bakte mij een cake. Ik weet niet zo goed wat het verband tussen die twee zinsdelen is, vandaar dat flauwe ‘en’. Mijn vermoeden: de oppas van mijn dochter bakte die cake omdát ze weggaat. “Voordat ik vertrek,” zei ze na haar laatste oppasbeurt, “kom ik nog even een zelfgemaakte cake brengen.”

Mijn oppas is zo out-of-this-world liéf. Dat ze weggaat, bedroeft mij zeer. Een hele maand verdwijnt ze uit het leven van mijn kindje. Een maand! Eén zesde van Liselotte’s leven!

The times they are a-social

Er scheelt iets. Ik ben alweer een dag of vijf, zes, terug van vakantie, maar heb nog geen enkele behoefte gevoeld om dit te melden op Facebook of Twitter.

Misschien ligt het aan weer hier in Nederland (gewoon aso). Maar misschien ligt het aan mij – en ben ik aso.

Ik heb geen zin in andermans gewauwel, geen zin om al die verwaarloosde berichtjes te doorploegen.

De Rus van weinig woorden

Pagina 11 van de Volkskrant was vrijdag bedrukt met één woord: morgen. Twee pagina’s verderop stond hetzelfde, met daarbovenop in transparante letters: morgen is vandaag.

Even dacht ik dat het een boodschap van KWF Kankerbestrijding betrof – iedereen verdient een morgen – maar het waren oranje letters, en KWF is meer van het blauw en het rood.

Raar, dacht ik. Wie besteedt twee keer €30.000 aan een advertentie met een flutslogan?

TNT Post dus. Of beter: PostNL, de zoveelste nieuwe naam voor het bedrijf.

En toen ging de bel.

Belofte uit een flesje

Ik werd wakker en dacht meteen aan seks.

Meestal denk ik aan seks op andere momenten. Bij het wakker worden denk ik bijster weinig. Aan hoe moe ik nog ben, hooguit.

Pfft, pfft.

En toch, ongetwijfeld: sex was in the air.

Nog eens: pfffffft.

Het geluid kwam uit de badkamer – en net toen ik dacht: o, parfum – toen knalden mijn reukneuronen haast uit elkaar en vulde mijn hele lijf zich met het meest delicieuze aroma ooit.

Het was – ik was – Chanel Allure Edition Blanche.

Een popperig Goois stadje

Het FotoFestival Naarden zwalkt en zwabbert dat het een lieve lust is. De biënnale krijgt in de Volkskrant van vandaag weliswaar drie sterren, maar na het lezen van de recensie ligt de gevoelstemperatuur toch een ster of twee lager.

Was het anders geweest als de curatoren geen slogan hadden gekozen? ‘Let’s Face It’, luidt die. Prima, toch?

Prima?! Wat dacht je van ‘voorspelbaar’? Van ‘flauw’? Ja hallo, dit is een slogan, dit is niet zomaar iets!