De Rus van weinig woorden

Pagina 11 van de Volkskrant was vrijdag bedrukt met één woord: morgen. Twee pagina’s verderop stond hetzelfde, met daarbovenop in transparante letters: morgen is vandaag.

Even dacht ik dat het een boodschap van KWF Kankerbestrijding betrof – iedereen verdient een morgen – maar het waren oranje letters, en KWF is meer van het blauw en het rood.

Raar, dacht ik. Wie besteedt twee keer €30.000 aan een advertentie met een flutslogan?

TNT Post dus. Of beter: PostNL, de zoveelste nieuwe naam voor het bedrijf.

En toen ging de bel.

Belofte uit een flesje

Ik werd wakker en dacht meteen aan seks.

Meestal denk ik aan seks op andere momenten. Bij het wakker worden denk ik bijster weinig. Aan hoe moe ik nog ben, hooguit.

Pfft, pfft.

En toch, ongetwijfeld: sex was in the air.

Nog eens: pfffffft.

Het geluid kwam uit de badkamer – en net toen ik dacht: o, parfum – toen knalden mijn reukneuronen haast uit elkaar en vulde mijn hele lijf zich met het meest delicieuze aroma ooit.

Het was – ik was – Chanel Allure Edition Blanche.

Een popperig Goois stadje

Het FotoFestival Naarden zwalkt en zwabbert dat het een lieve lust is. De biënnale krijgt in de Volkskrant van vandaag weliswaar drie sterren, maar na het lezen van de recensie ligt de gevoelstemperatuur toch een ster of twee lager.

Was het anders geweest als de curatoren geen slogan hadden gekozen? ‘Let’s Face It’, luidt die. Prima, toch?

Prima?! Wat dacht je van ‘voorspelbaar’? Van ‘flauw’? Ja hallo, dit is een slogan, dit is niet zomaar iets!

Jamie's grootste fan

Eigenlijk wilde ik dit stukje als volgt beginnen:

‘Waar was u op 18 mei 2011 om 16u45? Nou? Waar wás u? Ik weet het wel hoor, waar ik was. Ik was erbij. Bij de lancering van Jamie Magazine, inderdaad ja! Wat dat is? De Nederlandse variant van, eh, Jamie Magazine. Jamie as in Jamie Oliver, the naked chef. Spectaculair was het. Spec-ta-cu-lair.’

Ik zie er toch maar van af. Niet dat ik deze mijlpaal miste – integendeel, ik ben Jamie’s grootste fan, ik arriveerde keurig op tijd.

Alleen, zo spectaculair was het niet.

One fine morning

Op Art Amsterdam trakteerde ik op een harde wener. Dat is volgens de Van Dale een soort raskonijn; mij doet het eerder denken aan een stijve jongeheer. Het bleek een fijn, rond gebakje. Met zo’n genot zou ik raskonijn noch jongeheer ooit verslinden. Mijn vriendinnetje C. al helemaal niet – zij had, ocharme, last van plankenkoorts.

Straks werd ze verwacht in de VIP-lounge, om deel te nemen aan een symposium. Ze viel in voor haar baas, een Belgische kunstverzamelaar die tegen C. iets als ‘fuck it’ had gezegd, ‘ga jij maar naar Amsterdam, ik vertrek naar New York.’

Daar zat C. dan, tussen de bejaarde bobo’s. En ze moest als laatste, ook dat nog.