Mannen zijn als patatten

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Oma, omaatje, zie je mij, hoor je mij? Ik zit op m’n balkon, en zojuist belde ik je. Een betweterige griet met een Antwerps accent zei dat het door mij gevormde nummer niet meer in dienst was.

“Verrrrrrdomme die Antwaarpenaars,” had jij daarop gezegd. Ik zie je appelwangen al rood kleuren uit ergernis. “Mè hiel Antwaarpe, moar nie mè mai!” Met heel Antwerpen, maar niet met jou, en je had de hoorn op de haak gegooid om een witbierke uit de frigo te trekken. “Santé santater, ’k heb liever bier dan water!”

Ik belde je om je te vertellen dat de winter voorbij is. Wat had je dat fijn gevonden! Jij had een hekel aan ‘mottig weer’. Ik vond een e-mail van twee jaar geleden waarin je foeterde op de regen en de wind. “Louis van hierboven is een klootzak,” schreef je, “en ik wil niets meer met hem te maken hebben.”

De inloopkast van Doutzen Kroes

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Twee mutsen staan bij de Panklare Groenten en kijken verrukt om zich heen. Ze stralen alsof ze zojuist wakker zijn geworden in de inloopkast van Doutzen Kroes.

‘Wat is het hier mooi, hè…’ fluistert de blonde tegen de grijze.

Normaliter zou ik nu mijn pas inhouden. Om hen af te luisteren zou ik misschien wat Groente en Fruit betasten, of een Voorverpakt Brood oppakken, of misschien zelfs een zak Aardappelen, maar ik kan het niet. Ik straal zélf: ik ben in een Jumbo en ik ben dol op Jumbo en hoe heb ik kunnen missen dat deze winkel al zeker vijf dagen bestaat? Mijn Jumbo!

Ik volg Jumbo al jaren. Eerst als economieredacteur van Elsevier, toen uit pure interesse. Familiebedrijven met ambitie zijn zeldzaam, en dus fascinerend. In 2005 interviewde ik Jumbo’s algemeen directeur Frits van Eerd. Dat was hoegenaamd niet verrassend – misschien had hij een kater; hij was in elk geval doodsaai – maar het reisje dat erop volgde wel. Ik moest naar Winterswijk, op zich geen pretje, maar het moest: hun paradepaard van 3.000 vierkante meter stond daar op stal.

Zijn blik snoerde me de mond

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Een prima plek om de krant te lezen, zag je de dikke man denken. Hij ritste een Volkskrant uit z’n rugzak, liet z’n brede billen op de bank zakken, en begon te lezen. Na de kop – “België in shock na busramp” – keek hij weer op.

Barbecueërs, koorddansers, frisbeeërs, ze waren allemaal uit hun winternest gekropen om zich met aanstekelijk genoegen in het park uit te strekken. Zonsondergang op Rokjesdag; gisteravond in het Vondelpark wilde men aan busrampen niet denken.

De blauwe ogen van de dikke man volgden een opwippende paardenstaart. ‘En die zon alléén al,’ hoorde hij de blondine zeggen tegen haar jogmaatje. De dikke man glimlachte, en ik ook, want er zat muziek in haar stem, het was niet anders.

Ik wandelde verder de lente in.

Overal picknickende stellen, van de weeromstuit opnieuw verliefd. Overal hangjongeren in groep, nog higher dan anders. En overal politie: te voet, op de fiets, op de motor.

Ze keken heel ernstig, die agenten.

A great big hug in a mug

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Ik heb altijd een paar pakjes Cup-a-Soup in huis. Niet omdat ik ze lekker vind, maar in sommige gevallen is zo’n soepje noodzakelijk. Als je geen grootmoeder in de kast heb staan die een pan verse soep tevoorschijn tovert als je diarree hebt, bijvoorbeeld.

Jawel: we zitten weer met z’n tweeën aan ’t vliegend schijt.

Gezellig samen aan de spuitpoep, de bruinloop en de racekak (die laatste twee kende ik nog niet; leerzaam, zo’n column).

Sorry. Ik had het over Cup-a-Soup. Wij drinken dat goedje alleen als we ons toch al ziek, zwak en misselijk voelen. Als we zout water binnen moeten zien te krijgen, laten we het glaasje misselijkmakend Oral Rehydration Salt toch maar staan, en opteren we voor ‘a great big hug in a mug’.

Da’s de Amerikaanse slogan. Stukken sympathieker dan dat slome ‘4 uur Cup-a-Soup’. Om 16u word je gek op kantoor, zo stelt Unox, maar giet je strenge manager vol poedersoep en hij wordt lief, of juist gestraft, enzovoort.

Ik vind het maar raar.

Een film voor mensen zoals jij, ooit

Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws 365, 

de iPad-applicatie van RTL Nieuws.

Wekelijks naar de film gaan. Vindt u dat leuk, én denkt u erover een eerste kind te krijgen? Think again: de vanzelfsprekendheid van een bioscoopavondje vervliegt zodra dat kind z’n longen met zuurstof volzuigt.

Wat ik vooral mis als moeder:
1. Uitslapen.
2. Niet zomaar naar de film kunnen.
3. Niet zomaar op vakantie kunnen.

Gemis één en drie zijn te voorzien. Maar gemis twee? Toen ik anderhalf jaar geleden met mijn hoogzwangere buik neerzeeg in een fluwelen bioscoopstoel, stond ik er niet bij stil.

Tegenwoordig staat een bioscoopavondje gelijk aan vakantie. Een ultrakorte vakantie, maar een vakantie. Je bent een paar uur van huis weg, en als de film een beetje doet wat-ie moet doen, dan ben je een paar uur weg van de wéreld: een wereld gedomineerd door vieze luiers, crèchetijden en wasjes draaien.

Hulde dus, HULDE, aan Cinemum.