Deze column werd eerder gepubliceerd op RTLNieuws365,
de iPad-applicatie van RTL Nieuws.
Sinds een maand word ik bestookt door vrienden
die eerst zeggen en vervolgens schreeuwen dat ik Intouchables moet zien. Jong, oud, halve
studenten of doorwinterde carrièretijgers, allemaal vinden ze die film steengoed
dan wel ge-wel-dig. Toen ik ontdekte dat de International Movie Database ook
al zo enthousiast was (voor IMDb is een 8,5 steengoed dan wel ge-wel-dig), gaf
ik toe.
Met tegenzin. Al bezweert iedereen dat
Intouchables geen arty film is, het blijft een Franse film, en in mijn ervaring
zijn Franse films vaak, nou ja, sáái. Sinds ik een kind heb, ben ik niet meer
zo van de saaie films. Laat mij nou maar gewoon lekker lachen of bang zijn,
maar laat me alsjeblieft niet in slaap vallen of, God verhoede, nadenken.
Intouchables is een feelgoodmovie, Em. Je moet
echt gaan, Em. Ga dan, Em. Ben je al geweest, Em?
Oké, oké, okééé dan! Oppas geregeld voor zaterdag
(dank, schoonmama en -papa) en naar pathe.nl voor de kaartjes. Tuschinski,
Grote Zaal, 21:40, top. Betere zitplaatsen, pinpas erbij – check, hup, klaar.
Bevestiging in de mail; ready set go.
Dát ging lekker, zeg.
Toch maar even checken.



