Leugenachtig

De bel gaat. Vanuit haar kamer begint Liselotte te krijsen. Ik vloek, ren naar de intercom en hoor: ‘Mevrouw Gordts?’

Op het scherm van de intercom verschijnt een brilomrand oog. Erboven een stukje pet, eronder een stukje snor. Geen pakketbezorger: te oud, te autochtoon. Pakketbezorgers checken ook niet of je bent wie je zou moeten zijn – meneer of mevrouw, kan hen het schelen.

Ik verwacht trouwens geen pakketjes.

‘Ja?’

‘Mevrouw Gordts,’ zegt de keurige stem. ‘Wij willen in gesprek met mensen op zoek naar waarheid in deze leugenachtige wereld.’

‘Ah,’ zeg ik.

‘Wij willen met hen praten over God.’

Driezestig goes 365

Dienstmededeling! Sinds kort verschijnen mijn columns in het ‘magazine’-gedeelte van RTLNieuws 365. Dat is de schitterende iPad-app van ’s lands op één na best bekeken nieuwsuitzending. Ik schrijf de ene week op maandag, woensdag en vrijdag, en de andere op dins- en donderdag. Om en om met Marcel van Roosmalen, met wie ik in 2010 fijn samenwerkte voor nrc.next.

We zijn nu bijna twee weken bezig. Ons inziens gaat het goed, en ook bij RTL zijn ze tevreden. Alleen:  slechts weinig van mijn vrienden bezitten een iPad... Best jammer, want ik stel hun feedback enorm op prijs.

Praise the Lord for Ingrid van der Chijs, uit wiens koker de app bijna helemaal komt. Dankzij haar kan ik mijn columns vanaf maandag met een kleine vertraging op dit blog zetten. Eén verzoek slechts: dat u m’n columns op de app leest als u een iPad heeft gescoord! Anders is het zo sneu voor de klikcijfers… Of nee, sorry, je klikt niet op de iPad, je tapt. Tap ze!

Het Café is Occupied

Het Beursplein lag er vies en verlaten bij. Het was over tienen; zouden de demonstranten nog slapen? Koud, man. Tussen het Beurscafé en het nietige tentenkamp stonden twee oranje Boels-busjes geparkeerd: Party & Events.

Een meeuw krijste.

Ik haastte me het café in. Achter de Ruygrok-bar scharrelde een dametje in een zwart schort rond. Veel had ze niet te doen; slechts één tafeltje was bezet.

‘Goedemorgen,’ zei ze overdreven luid. ‘Wat kan ik voor u inschenken?’

Shit happens

Als ik niet beter wist, dacht ik dat ik achterlijk was. Dat denk ik sinds ik een kind heb. De imbeciele nieuwsbrieven, tijdschriften en Google Adwords vliegen mij om de oren. Vrouwen die moeder worden, verliezen en passant een IQ-punt of vijftig – dat lijkt de heersende opvatting. Meestal lukt het me die onzin te negeren, maar soms dringt de idiotie zich aan me op.

Bij het opentrekken van een pak Pampers, bijvoorbeeld. Bovenop de luiers trof ik laatst een kaartje aan. Afgeronde hoeken, zes talen: ja hoor, daar gaan we weer.

Lieber Kunde (‘Hello!’, ‘Hej!’), beseft u wel dat deze luiers ‘extra absorbing zones’ bevatten? En heeft u ze al gezien, ‘de vrolijke nieuwe figuren waar u en uw baby veel plezier aan zullen beleven’? NOUVEAUX personnages. ‘Hopelijk vinden jullie het beiden leuk.’

Ik zeg nee

Nu de linnen jurkjes en mouwloze rompertjes eindelijk de hoogste kast in kunnen, ga ik er weer aan. Aan het schrijven, het échte schrijven. Ik maakte er de laatste maanden geen tijd voor, druk als ik was met geld verdienen. Opdrachten landden op mijn schoot als goudomrande herfstbladeren, en ik zei ja.

Een slechtbetaald maar snel geschreven interview met een of andere BN’er? Ja. Een lucratieve opdracht over subsidiabel HR+ glas dan wel hefschuifpuien? Ja. Ja, ja, ja.

Dat is voorbij. Ik zeg nee. Voor zover mijn bankrekening dat toelaat, leg ik mij vanaf heden – afgezien van de onvermijdelijke groentepapjes en de daaraan verbonden poepluiers – toe op Hogere Zaken.