Deze reportage werd eerder gepubliceerd in nrc.next,
als onderdeel van een serie over verenigingen in Nederland.
In onderstaande repo staat de Vereniging van Verlegen Mensen centraal.
Speciaal voor deze borrel heeft ze haar mooiste oogschaduw aangebracht. Langzaam, behoedzaam, misschien met trillende vingers. Ik stel het me voor. Hoe ze naar haar spiegelbeeld staart, de groene glitters wegveegt, van voren af aan begint. Hoe ze haar lippen tuit: zo is het goed, zo kan ze gaan.
Vijf jaar geleden was Marian hier niet in geslaagd, met of zonder oogschaduw. "Toen werd ik ontslagen, en kreeg ik enorme last van faalangst." Het is een van de eerste dingen die ze desgevraagd vertelt. "Ik schaamde me. Soms ging ik hyperventileren. Niet heel erg of zo, maar toch. Ik durfde niet eens meer naar sollicitaties." Het is dat haar broer lid was van de Vereniging voor Verlegen Mensen (VVM), anders was Marian in een sociaal isolement beland. Nu is ze agrarisch medewerker bij een bloemenkwekerij.



